Jego zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa pracującym poniżej górnikom przez przechwycenie mas spadających szybem, zwłaszcza w warunkach szybu z eksploatowanym wyciągiem górniczym. Znaczenie problemu wynika z bardzo dużej energii kinetycznej jaką przejąć musi sztuczne dno wychwytując przedmioty o dużej masie, często większej od 20 Mg a opadających z wysokości niekiedy większej od 1000 m. Lata doświadczeń w pogłębianiu szybów górniczych pozwoliły opracować różne rozwiązania sztucznych den, pełniących funkcje poprzecznej przegrody szybu.
Sztuczne dno zabudowane w szybie II Ruch Borynia zaprojektowano do pochłonięcia energii 35300 kJ. Jako podstawę obliczeń przyjęto ciężar jednostki transportowej wraz z ładunkiem równy 3500 kg, swobodnie spadającej z wysokości 950 m. Sztuczne dno wykonane zostało z pięciu warstw siatek wysokowytrzymałościowych wspartych na linach stalowych. Liny stalowe zamocowano do elementów hamujących mogących pochłonąć 696 kJ (120 kN x 5,8 m) energii w ciągu 0,3 s. Na każdą warstwę siatek przypada 12 elementów hamujących mocowanych do obudowy szybu.
Głównym elementem nośnym warstw są uchwyty kotwione do obmurza, do których zamontowano hamulce z dolną rolką, przez którą przechodzi lina nośna. Lina pionowa jest spięta z hamulcem u góry konstrukcji. W dolnej części spina ona liny poziome wraz z innymi hamulcami. Liny z jednej strony zostały zakute na stałe oczko, zaś na drugim końcu zostały spięte zaciskami zgodnie z wymaganiami producenta. Do lin spięto wytrzymałe pierścienie zagęszczające konstrukcję linową. Na pierścieniach położono siatkę plecioną z drutu w celu uszczelnienia całości pierścieni i lin. Dodatkowo na pierwszej warstwie położony został beton i blacha górna zabezpieczająca. Uchwyty, liny, pierścienie i siatki są połączone ze sobą szaklami oraz zaciskami linowymi.
